« كلمهء نجس در زمان نزول آيه به معناى اصطلاحى فقهى دورانهاى بعدى نبوده است . و كلمهء نجس در آيهء مزبور مانند كلمهء « رجس » در آيات ديگر است ( كه براى قمار و بىايمانى و بيمارى قلبى و عذاب ) استعمال شده است . » « 1 » نتيجهء بحث اول اينست كه نه تنها اهل كتاب از نظر قرآن نجس نيستند بلكه دليل صريحى بر نجاست مشركين هم در قرآن وجود ندارد . فخر رازى از زمخشرى نقل مىكند كه او گفته است : « ابن عباس اين نظريه را داشت كه اجسام مشركين مانند سگ و خوك نجس است . » « 2 » سپس خود فخر رازى نيز مىگويد : « ظاهر قرآن دلالت به نجاست مشركين دارد . » « 3 » فخر رازى در استدلال به آيه در نظر نگرفته است كه اصطلاح فقهى نجاست از دورانهاى بعد از نزول آيه شروع شده است ، از ابن عباس هم مدرك نظريهء مزبور نقل نشده است . گروهى از فقهاى اماميه ، در حكم به نجاست مشركين

--> « 1 » لسان العرب ابن منظور - مادهء رجس . « 2 » التفسير الكبير ج 16 ، ص 24 ، تفسير سورهء التوبه « 3 » التفسير الكبير ج 16 ، ص 24 ، تفسير سورهء التوبه